Ege Emre henüz 14 yaşında. Türkçe konuşuyor, Türkçe hayal kuruyor. Türkçe düşünüyor. Annesi, babası, dedesi ve babaannesi ile Sevilla sokaklarını geziyor… Öğle saatlerinde etkisini gösteren sıcak, Ege Emre’yi hayli etkiliyor. Ancak Ege Emre, sekiz yüz yıla yakın bir süre bu topraklarda hüküm süren Endülüs Emevî Medeniyeti’nin izini merak ediyor. Ege Emre’nin bu hâli, insanı ister
Türkiye Yazarlar Birliği Konya Şubesi’nin yaz tatili sonrası ilk hafta programları arasında, “Türk Diasporası” yer alıyor.Elime ulaşan etkinlik afişine göz atıyordum ki, Erasmus değişim programı kapsamında Amsterdam’da bulunan Hacettepeli gençler içeri girdiler. Gençler afişi gördüler, konu ister istemez Türk diasporasına ve özellikle Avrupa Türk diasporasına geldi. Gençler, “Başkanım, bu hafta izniniz olursa yakın dönem literatürde
Türkiye’mizin en güçlü ve stratejik diaspora kurumlarından biri, hiç şüphesiz Yunus Emre Enstitüsü’dür. Cennet ülkemizin kültürel diplomasi alanındaki güzide kuruluşunda, “Başkanlık” değişimi gerçekleşti. Prof. Dr. Abdurrahman Aliy’nin yürüttüğü “Başkanlık” görevine, Prof. Dr. Selim Argun atandı. Atanmanın ardından yeni başkana yapılan hayırlı olsun ziyaretleriyle birlikte, Yunus Emre Enstitüsü sıklıkla medyada görünür olmaya başladı. Yeni başkanı şahsen
Ağustos’un ikinci yarısı. Haftanın üçüncü günü. Saat 16.00 suları. Akasya ağaçlarının altında dört kişilik bir masa. İkindi vakti. Gedavet rüzgârı esmeye başlıyor. Hz. Pir’in sık sık kullandığı Aşk (Aşkan) yolunun sonundayız. Başımızın üstündeki ağaçlardan dökülen çiçekler, masanın üzerini yavaş yavaş kaplıyor. Karşımda; sekseni devirmiş ama yaşadıkları ve tecrübeleriyle adeta yüz seksen yıllık bir hikâyesi olan