Hollanda’da tanıdığım, çalışmalarına ve eserlerine değer verdiğim şair, ressam ve yazar Nuri Can, geçen hafta bu dünyaya veda etti ve göçünü tamamladı. “İşte buraya kadarmış” dercesine, bu dünyadan öteki âleme geçti. Allah rahmet eylesin. Mekânı cennet olsun. Sanatçı Nuri Can hakkında belki de en son yazacak kişiler arasında olduğumu biliyorum elbette. Onunla aynı mahallede büyümedik.
“Mavi Minibüs” kitabının yayımlandığını yaklaşık dört ay önce bu köşede okumuştunuz. Geçen yüzyılın ikinci yarısında Amsterdam’a gelen ilk Türk işçilerinin hikâyeleriyle başlayan kitap, 1976-1986 yılları arasındaki Amsterdam ülkücülerinin mücadelesini ele alıyor. Kitabın Amsterdam’da planlanan tanıtım programının iptal edildiğini de hatırlarsınız. İlginçtir, iptal ettiren zihniyete inat, kitap hedefine tek başına yürümeye devam ediyor. İşte bu yürüyüşe
Ege Emre henüz 14 yaşında. Türkçe konuşuyor, Türkçe hayal kuruyor. Türkçe düşünüyor. Annesi, babası, dedesi ve babaannesi ile Sevilla sokaklarını geziyor… Öğle saatlerinde etkisini gösteren sıcak, Ege Emre’yi hayli etkiliyor. Ancak Ege Emre, sekiz yüz yıla yakın bir süre bu topraklarda hüküm süren Endülüs Emevî Medeniyeti’nin izini merak ediyor. Ege Emre’nin bu hâli, insanı ister
Türkiye Yazarlar Birliği Konya Şubesi’nin yaz tatili sonrası ilk hafta programları arasında, “Türk Diasporası” yer alıyor.Elime ulaşan etkinlik afişine göz atıyordum ki, Erasmus değişim programı kapsamında Amsterdam’da bulunan Hacettepeli gençler içeri girdiler. Gençler afişi gördüler, konu ister istemez Türk diasporasına ve özellikle Avrupa Türk diasporasına geldi. Gençler, “Başkanım, bu hafta izniniz olursa yakın dönem literatürde