Algemeen

2025 yılının son günlerindeyiz. Geçtiğimiz yıllarda olduğu gibi, bu yıl da, ne yazık ki Türkiye’de, Avrupalı Türklere yönelik olumsuz ve haksız söylemlerin sürdüğüne tanıklık ettik. Dahası, bu çirkin söylemlere, kimi siyasetçilerin de dâhil olması, haddini aşan ifadelerin kamuoyunda daha görünür hâle gelmesine yol açtı. Oysa Avrupalı Türkler, kendilerini ve sınırlarını bilmeyen bu yaklaşımlara karşı sağduyulu […]

Buhara’ya girince zihnimde canlanan düşünceler… Bir önceki mektubumda Semerkant ile Buhara arasında yaptığımız tren yolculuğunu paylaşmıştım başkanım. Bu satırları ise, “Doğu’nun Medinesi” ve “Kubbetü’l-İslâm” olarak anılan; Alp Er Tunga’dan İbn Sînâ’ya, Yedi Pirler’den Şah-ı Nakşibend’e uzanan derin bir Türk-İslâm hafızasını içinde taşıyan Buhara’dan yazıyorum. Tren istasyonundan kalacağımız otele doğru yol alırken hem etrafıma bakıyor hem

Yirminci yüzyılın ikinci yarısında Avrupa’ya yönelik Türk göç hareketini inceleyenler, Nermin Abadan Unat ismini mutlaka hatırlayacaktır. Çünkü Unat, özellikle Türk göçü üzerine doktora ve lisans çalışması yapanların başta olmak üzere, bilim insanlarının, akademisyenlerin, araştırmacıların ve öğrencilerin ilk başvurdukları temel kaynaktır. Naçizane ben de çalışmalarımda Unat’ın eserlerinden yararlandım. Henüz yayımlanmamış olan, “Günümüzde Batı Avrupa Türkleri” (2025)

Babam İsmail Güngör, doksan yıl önce bir Mayıs ayında dünyaya geldi.İçinde bulunduğumuz Aralık ayının, Şeb-i Arûs haftasında da aramızdan ayrıldı. Ben henüz yedi yaşındayken, çalışıp para kazanmak için Hollanda’ya geldi. On yıl boyunca babamı yalnızca yaz tatillerinde, bir ay süreyle görebildim. On yedi yaşıma geldiğimde ise aile birleşimi kapsamında annem ve kardeşlerimle birlikte Hollanda’ya göç